• Anneke Jelsma

Vooruitgang is ook dat je straat verdwijnt


De straat waar mijn geboortehuis staat wordt binnenkort gesloopt. In 1951 gingen mijn ouders wonen in een gloednieuw huis. Het was vlak na de oorlog, ze waren net getrouwd. Een gewone straat was het. Met de naam van een verzetsstrijder. Rode baksteen, rijtjes huizen.

In de straat woonde een gemengd gezelschap. De wijkagent naast de gepensioneerde meester van de basisschool. De baas van de gemeentereiniging woonde 3 huizen verwijderd van de man die de vuilnisbakken leegde. Er waren 2 zussen die samen woonden en 2 vriendinnen, die ‘de dames’ genoemd werden. Verder jonge gezinnen met veel kinderen.

Het wijkje werd begrensd door een elzenwal, die weer de afscheiding vormde tussen de straat en een weiland. Het rijtje bomen was voor ons kinderen een groot bos. We bouwden er hutten, verstopten ons en speelden indiaantje en cowboy. Auto’s waren er niet. We speelden op straat. Ik leerde er voetballen en in lantaarnpalen klimmen.

Als ik nu door mijn straat loop, blijft er niets van mijn herinnering over. Alles is veel kleiner geworden, de huizen lijken moe en verwaarloosd. De elzenwal is een dun rijtje sneue bomen, het weiland is een industrieterrein, de straat staat vol auto’s.

Ik ben blij dat er een nieuwe straat komt. Modern, energie-neutraal, minder huizen, meer ruimte. Parkeerplaatsen voor de auto’s. De straat krijgt een nieuwe kans. Er zullen weer jonge gezinnen wonen, en kinderen spelen.

Ik loop nog een laatste keer door mijn straat, voor de bulldozers komen. Ik maak geen foto. Ik weet hoe het was.


0 keer bekeken

UP

Anneke Jelsma

ajelsma@planet.nl

06 25 09 36 83

werkgebied Noord Nederland

Marijke Spanjersberg

marijke.spanjersberg@icloud.com

06 55 72 59 50

werkgebied Randstad en Midden Nederland

Contactformulier

© Website gemaakt door Wisemice.nl